به تنها مرجع معتبر فارسی کونگ فوی باگواژانگ خوش آمدید

سبک های باگواژانگ
سبك يوشن
سبک چنگ: چنگ تینگهوا (程廷華)
سبک یین: ین فو (尹福)
سبک لیانگ: لیانگ ژنپو (梁振蒲)
سبک گائو: گائو یی‌شنگ (高義盛)
سبک جیانگ: جیانگ رونگ کیائو (姜容樵)
سبک شی: شی جیدونگ (史计栋)
سبک سونگ: سونگ چانگ‌رونگ (宋长荣) و سونگ یونگ‌ژیانگ (宋永祥)
سبک خانواده فان: فان ژیونگ (范志勇)
سبک لیو: لیو بائوژن (劉寶珍)
سبک ما ما ویکی (馬維棋)
سبک ما گویی: ما گویی (马贵)
سبک گونگ بائوتیان: گونگ بائوتیان (宮寶田)
سبک سون: سون لوتانگ (孫祿堂)
سبک فو: فو ژن‌سونگ (傅振嵩)
سبک یین یانگ (سبک تیان): تیان هویی (田廻)
تمرین راه رفتن دایره‌ای را روش ویژه ایستادن و تمرین جابجایی باگواژانگ می‌دانند. بيشتر فرم‌های آن راه رفتن دایره‌ای را به عنوان بخشی از تمرینات در خود دارند. هنرآموزان محیط یک دایره را در حالت پایین و رو به داخل می‌پیمایند و بطور مرتب جهت خود را در حین اجرای تمرینات تغییر می‌دهند. قطر دایره برای یک تازه‌کار بین شش تا دوازده فوت است. هنرآموزان ابتدا انعطاف‌پذیری و ترازبندی درست بدن را در تمرینات اولیه یاد گرفته و سپس به فرم‌های پیچیده‌تر و قدرت درونی می‌پردازند. اگرچه جنبه‌های درونی باگواژانگ به ژینگی‌چوان و تای چی چوان شبیه است اما در اصل با یکدیگر فرق دارند.
سلاح های مختلفی در کونگ فوی اصیل و درونی باگواژانگ بکار می‌رود. همچنین این هنر زیبا را به خاطر اجرای حرکات منحصر به فرد، با سلاح های بسیار بزرگ، همچون باگوا جین(شمشیرباریک)، باگوا دائو (شمشیر پهن) میشناسند. در این سبک از سلاح های مرسوم دیگری مثل گون(چوب)، چیانگ (نیزه دوبل)، گوای (عصا)، گوو (شمشیر قلاب‌دار) و جین شو (شمشیر باریک دو لبه) استفاده می گردد، سلاح هایی در این سبک از کونگ فوی درونی چینی (ووشو) وجود دارد كه به صورت تخصصی در سبک باگواژانگ موجود ميباشد مانند چاقوى هلال ماه، سلاح دوبل باد و آتش و یا سلاح ماه دو نیم شده و. . . لازم به ذکر است که شمشیر هایی که در باگوا استفاده میشود حدود دو برابر رو نیم از شمشیر هایی که در دیگر سبک های ووشو استفاده میشود بزرگتر است به طور قاطع میتوان گفت کلیه سلاح هایی که در این هنر بی نظیر موجود میباشد مختص به خودش بوده و در دیگر سبک های ووشو قابل استفاده نیست. از اینرو تمرین کنندگان باگوا در بین تمام رزمی کاران شاخص میباشند. بکارگیری جنگ‌افزارهای این هنر رزمی دارای گستره وسیعی از تکنیک‌های گوناگون مبارزه است همچون ضربه‌های مختلف (با کف دست، مشت، آرنج، انگشتان و غیره)، لگد، قفل‌ها، پرتابی‌ها و جابجایی‌های دایره‌ای. باگواژانگ را نه هنر رزمی کاملاً شربه‌ای و نه کاملاً گرفتنی می‌توان دانست. هنرآموزان می‌توانند از سر راه حریفان به راحتی دور شده و یا به آنها نزدیک شوند (جریان حرکتی دارند). این اساس تئوری قادر بودن به مبارزه با چند حریف در آن واحد است. طبیعت حرکات این هنر رزمی به هنرآموز اجازه حرکت پشت سر حریف را می‌دهد تا حریف نتواند به او آسیبی بزند. اگرچه سبک‌های باگواژانگ گاهی با هم تفاوت‌های بسیار زیادی دارند (برخی همچون سبک چنگ شامل کشتی از نزدیک و قفل‌های مفصلی‌اند و برخی دیگر همچون سبک‌های یین دارای سرعت و ضربات از راه دوراند) اما در همه آنها می‌توان راه ‌رفتن دایره‌ای، روش‌های مارپیچی و برخی تکنیک‌های خاص (کف دست سوراخ ‌کننده، دست خردکننده و غیره) را دید.
جابجایی‌های باگواژانگ از تمام بدن به همراه دست، حرکات پویای پا و پرتاب‌ها استفاده می‌کند. جابجایی‌های سریع آن از انرژی مرکز شکم استفاده می‌کند. قدم زدن دایره‌ای علاوه بر پدید آوردن نیروی مایل به مرکز، به هنرآموز در مانور سریع به دور حریف کمک می‌کند.

شبکه های اجتماعی

آدرس

بازار مبل تهران - میدان معلم - انتهای خیابان حیدری جنوبی - میدان ایثارگران - خیابان مفتح جنوبی - اول خیابان عمرانی - سالن ورزشی شهید رجائی روزهای جمعه از ساعت 10 الی 13

استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد